تاریخچه فریزبی


فکر طراحی این صفحه مدور پلاستیکی در سالهای دهه ۵۰ به فکر آقای والترفردریک موریسون رسید در سالهایی که با همسرش در سواحل کالیفرنیا با یک تابه کوچک کیک پزی بازی میکرد!

او اسم وسیله ای را که ساخته بود "صفحه پلوتو" گذاشت و آن را در بازارهای محلی به شکل اسباب بازی  می فروخت.
بعد از مدتی این مخترع حاشیه ی صفحه پلاستیکی را خم کرد تا خاصیت ایرودینامیکی آن افزایش یابد.



شکل منحصر به فرد ایرودینامیکی این صفحه کاری می کرد تا مدتی روی هوا معلق بماند یا به طرز شگفت انگیز چرخان چرخان تا دوردستها برود.
این وسیله به سرعت بین بچه ها و بزرگترها محبوب شد تا سرانجام آقای موریسون در سال ۱۹۵۷ امتیاز این اختراع صفحه پلاستیکی را به شرکت مشهور اسباب بازی فروشی (هام-هو)فروخت.
پس از این که دانشجویان سواحل شرقی آمریکا از بشقابهای چدنی یک نانوایی به نام (فریزبی پای) برای بازی استفاده می کردند این شرکت متوجه شد که بیشتر نوجوانان به این وسیله "فریزبی" می گویند که در آن زمان نام یک شیرینی پای معروف بود.
شرکت "هم-هو" این وسیله را با اندکی تغییر فریزبی نام گذاشت تا با اسم ان نوع شیرینی کمی متفاوت بود.


چگونگی پیدایش

در پاییز سال ۱۹۶۸ ، جوئل سیلور ، دانش آموز دبیرستان کلمبیا پیشنهاد تیم فریزبی به شورای دانشجویی داد . همان تابستان ، گروهی از دانشجویان با هم جمع شدند که آنچه سیلور به آن تجربه بازی التیمیت گفت (ورزشی برگرفته از فریزبی فوتبال بود) را بازی کنند.
قوانین این بازی توسط کاس توسعه پیدا کرد و آنهایی که توسط سیلور ابداع شده بود انکار شد
.
در سال ۲۰۰۳ کشف شد که بازی ئی که کاس و سیلور می کردند بیشتر از آنچه که فکرش می شد شبیه التیمیت است. با این وجود ، دانش آموزانی که در دبیرستان کلمبیا و نیوجرسی ،بازی می کردند قوانین را تدوین کردند. گروهی از دانش آموزانی شامل شرکت کنندگانی از دانشگاهیان ، شورای دانشجویی و روزنامه های دانشجویی مدرسه بودند.
همکاران اولیه ی کلیدی به جز سیلور برنارد بازی ،هلرینگ و جانی هاینس بودند. عضو دیگر تیم اصلی والتر سابو بود که می خواست چهره ای مطرح در حرفه رادیو شود
.

در بازی التیمت جان و سیلور خطا با چیزی مثل برخورد کافی برای آنکه خشم بازیکنی که روی آن خطا شده را برانگیزد تعریف میشد. هیچ داوری حاضر نبود ( که معمولا اکنون نیز همین طور است) اکثر مسابقات التیمیت (حتی آنهایی که در مرحله بالا انجام می شد) را داوری کند. در مرحله بالاتر داورانی که به آنها ناظران می گفتند اغلب حاظر هستند. ناظران تنها وقتی که توسط یکی از تیمها تقاضای تجدید نظر در مورد اینکه چه امتیازی تیم باید کسب کند نظر می دادند.